Babam Abdülhamid (Saray ve Sürgün Yılları) Şadiye Osmanoğlu

Tanzimat’tan II. Meşrutiyete…İmparatorluğun en çalkantılı yıllarında tahta çıkan II. Abdülhamid uzun bir saltanat devresinden sonra gelişen olaylar zinciri, iç – dış mihrahların tesiri ile tahtan indirildi. Eşkiyalığa varan muhaliflikleri ve çete kıtalinde öğrendikleri dağ kanunlarıyla İttihat ve Terakki İmparatorluk yönetimini devraldı.  Yönetimlernin ilk safhasında  Bulgaristan, Bosna Hersek, Girit elden çıktı, ardından Trablusgarb işgal edildi,  izledikleri âvare Balkan siyaseti ile dünkü Osmanlı viyaletleri o günkü cılız Balkan devletcikleri birleşerek Edirne, ardından Çatalca önlerine kadar geldiler. Bir zamanların Payitah-ı cihan denilen imparatorluk başkenti İstanbul artık tehtit altındaydı. İşte bu olaylar zincirinde Rumeli büsbütün kaybedildi. Milyonlarca göçmen aç, sefil çıplak yollara düştü. İmparatorluğun 2 kanadı Anadolu ve Rumeli’den oluşurken kanatlardan biri koptu. Artık kaçınılmaz düşüş başlamıştı.

Türkiye devleti , imparatorluk devresine böyle veda ederken son büyük hükümdar da tahtan çekilmiş önce Selanik ardın da İstanbul-Beylerbeyi sarayında zorunlu ikamet ettirilmişti. İşte o günden hanedanın sürgününe kadar geçen zamanda neler oldu, neler gelişti ? Bunları II. Abdülhamid’in kızı Şadiye Osmanoğlu “Babam Abdülhamid ( Saray ve Sürgün Yılları) ” adlı hatıratında kendi penceresinden yazıyor. Sitemizden indirebilirsiniz:

Babam Abdülhamid-Saray ve Sürgün Yılları / Şadiye Osmanoğlu (1818)